Canada

Canada móest op de lijst van te bezoeken landen. Dit keer niet vanwege de cultuur of natuur of bijzondere monumenten, maar vanwege mijn familie.
Mam's tante Riek (opa's zus) is lang geleden na de oorlog daar naartoe verhuist en heeft kinderen en kleinkinderen gekregen en nu ondertussen ook achterkleinkinderen. Haar kleinkinderen zijn mijn leeftijd en ik kan ontzettend goed met ze opschieten. Op mijn wereldreis in 2000 was dit mijn eerste stop voor 5 weken en in 2004 ben ik er nog eens 2 weken geweest.
Tante Riek is al 94 en ik had niet verwacht haar ooit nog eens te zien, maar ze is er gelukkig nog een nog altijd even kwiek en vol humor! Ze woont inmiddels in een verzorgingstehuis en heeft een ontzettend drukke sociale kalender, je moet eerst bellen om te vragen of ze tijd heeft!
De eerste dag dat we er waren hebben we haar opgezocht en ze herkende me niet meteen maar dat kwam ook omdat we haar wilden verrassen en Mark haar had verteld dat zijn kinderen (de achterkleinkinderen) zouden komen. Ze had snoep klaar gelegd en een kinderprogramma opgezet dus was even van haar stuk gebracht toen die er niet bij waren. Maar nadat ik mijn naam had verteld keek ze nog eens goed wist ze weer exact wie ik was gelukkig. Ze wist nog hoe ik altijd naar de bibliotheek ging om e-mails naar huis te sturen. Ja, zo ging dat vroeger kinders, je moest een computer opzoeken, daar meestal ook voor betalen en soms nog wachten omdat iemand anders hem in gebruik had en dan kon je naar huis schrijven! En een dag of 3 later ging je terug om te kijken of je al reacties had.

Het weerzien was dus ontzettend fijn en 's avonds is ze nog komen 'duizenden', een kaartspel dat we vroeger veel deden. We moesten ophouden omdat ik omviel. Niet omdat zij, 94 jaar, moe was, maar omdat ìk mijn ogen niet meer open kon houden, kun je je het voorstellen?

Mark en Bridget hadden een geweldig programma voor ons bedacht. We zijn bij een Maple Syrup fabriek geweest en hebben gezien hoe het sap uit de bomen getapt wordt, via lange slangen en buizen naar de fabriek gaat en dan via een ingewikkeld proces Maple Syrup wordt.
Tijdens de lunch heeft Mark me een Ceasar's laten proeven, een zeer populair drankje in Canada maar ik snap niet waarom. Het is in feite augurkensap met tomatensap, mosselsap, Worcestershire en kruiden en nog meer ingrediënten waarvan ik niet snap dat ooit iemand heeft kunnen bedenken dat dat samen wel eens lekker zou kunnen zijn! Dat hebben we weggespoeld bij een lokaal bierbrouwerijtje waar we toch moesten zijn om bier voor 's avonds te halen.
Mark en Bridget hebben ondertussen 3 schatten van kinderen en al hun neven/ nichten/broers/zussen/vrienden ook dus die waren allemaal gevraagd om naar hun huis te komen. Ze hebben een grote vijver achter het huis dat Mark sneeuwvrij had gemaakt zodat ze konden ijshockeyen. Je moet weten dat het -15 graden was toen we in Toronto landden, dus alles is wit en dichtgevroren! Het was zó koud en zeker als je van 25 graden in Las Vegas afkomt, maar gelukkig hadden we al sneeuw in Japan meegemaakt dus we hadden al handschoenen en dassen mee. En ook Klaas en ik hebben geschaatst! Nou ja, ik heb hangend aan een vriendin over het ijs gestuntelt maar ook even helemaal zelf een rondje gedaan dus ik was best trots, het is zeker 15 jaar geleden! Heb het alleen niet lang volgehouden omdat al die kinderen als idioten voorbij zoefden met hun hockeysticks en ik ze niet in de weg wilde schaatsen, dus... Klaas heeft nog wel gehockeyed en zelfs gescoord! Die man is altijd al goed in sporten geweest :-)

Op de laatste dag hebben we zelfs nog tijd gevonden om the Honey House en een bevroren waterval te bezoeken. The Honey House is een familiebedrijf waar ze naast honing ook kaarsen, wax en andere leuke bijproducten produceren, dus tja, dan kan ik het niet laten om een flesje meade mee naar huis te nemen!
Om het bezoek af te ronden en niet alleen maar met alcoholische bezoekjes bezig te zijn geweest hebben we met de kinderen een rondje in een park gewandeld om de bevroren waterval te kunnen zien. We hebben ondertussen al zo ontzettend veel watervallen gezien, maar een (deels) bevroren waterval nog niet. Hij was, hoe kan het ook anders, prachtig!
Mark en Bridget hebben ons naar Toronto gebracht, wat een schatten! We gaan ze missen en ze zijn altijd welkom bij ons!