Malapascua

We hebben een lange reis achter de rug! De 18e hebben we 3 vluchten gehad om op Cebu te kunnen komen. Eerst van Cairns naar Port Moresby in Papua New Guinea waar we best hadden willen blijven! Vanuit het vliegtuig zagen we de het mooiste blauwe water en prachtige onbewoonde eilandjes. Eenmaal boven land was het alleen maar groen alles wat je zag, prachtig! Maar ja, alleen een korte overstap dus verder niets kunnen bekijken. Daarna weer een overstap in Manila waar we eerst door de douane moesten, dan bagage ophalen, dan weer inchecken en weer door de douane om door te mogen naar Cebu. Gelukkig gehaald omdat het al wat later op de avonds was.
We hadden in Cebu een appartementje dichtbij het vliegveld geboekt omdat we midden in de nacht aan zouden komen en dan niet eerst wéér nog een uur zouden moeten reizen om te kunnen gaan slapen. Maar omdat het zó dichtbij het vliegveld was stonden der taxichauffeurs nou niet echt bepaald te trappelen om ons weg te mogen brengen. De eerste weigerde ons ook gewoon! De tweede nam ons gelukkig wel mee maar vroeg het dubbele omdat hij weer helemaal achteraan moest aansluiten. Nou ja, dan betalen we geen €0,75 maar €1,75 voor een taxi om 1.00 's nachts...

De volgende ochtend, nee, dezelfde ochtend om 7.00 weer wakker om het laatste deel van de reis te ondernemen. We konden kiezen voor een bus die ons voor €2,- pp in 5 uur naar de ferry zou brengen, of een taxi die ons voor €30 pp in 3 uur naar de ferry zou kunnen brengen. Uiteindelijk hebben we voor de taxi gekozen omdat dat sneller is en comfortabeler maar achteraf had ik de bus misschien toch prettiger gevonden. Die haalt tenminste niet rechts in, of in blinde bochten, of als er gewoon een bus/auto/ vrachtwagen je tegemoet komt! 'This your first time in The Philippines ma'am?' nadat ik maar steeds diep opgelucht adem haalde als we weer veilig terug op onze eigen weghelft waren...

De ferry bestond uit een bootje met drijvers aan beide kanten waar zo'n 25 personen op konden, een soort catamaran maar dan net niet zeg maar.
Om daar te komen werden we overgependeld met een kleiner motorbootje die ze natuurlijk zo vol mogelijk stoppen zodat ze niet zo vaak heen en weer hoeven, maar daardoor lig je wel heel wankel en laag in het water! Maar óók dat ging allemaal prima en kon ik weer diep opgelucht ademhalen toen we op de catamaran klommen. Ik weet wel dat deze mensen dit elke dag doen, dat ze weten waar ze mee bezig zijn en dat dit volkomen normaal is, ik heb het echt al vaak genoeg meegemaakt, maar tóch geef ik de voorkeur aan de overdreven altijd aanwezige veiligheidsinstructies die je zelfs in de kleinste toeristenbusjes in Australië tegenkomt. Where's my sense of adventure zou je zeggen.... Nou, blijkbaar laat ik elk jaar dat ik ouder wordt een stukje thuis liggen!

Anyway, de catamaran overtocht ging zo soepel als soepel kan gaan met een redelijk wilde zee, één meisje was al zeeziek op het moment dat ze aan boord stapte, de rest kwam na een uur, maar wij hebben ons best goed gehouden!
En nu zitten we als beloning voor al die ontberingen in ons resort aan het zwembad te genieten van het zonnetje of wandelen we naar Bounty Beach waar we met een cocktail of biertje in onze handen uitkijken over het prachtige blauwe water met alle catamarans met toeristen die ook veilig over zijn gekomen... Proost!